Over Barbele
Niet op de voorgrond.
Niet op de achtergrond.
Op dezelfde grond.
Misschien zegt dat al veel over hoe ik mijn plek als Compagnon de Route zie.
Ik loop niet voor je om te vertellen waar je heen moet.
En ook niet achter je om te kijken of je het wel goed doet.
Ik loop een stukje mee.
Als mens. Als vrouw. Als moeder. Als ondernemer. Als begeleider.
En vooral als iemand die zelf ook gewoon onderweg is.
Gewoon Barbele.
Ik zou je nu natuurlijk kunnen vertellen wat ik allemaal al gestudeerd en gedaan heb.
En dat ga ik verderop ook nog wel doen. Een beetje toch. ;-)
Wie met mij op weg gaat, krijgt niet alleen mijn opleidingen, kennis of ervaring mee.
Die krijgt ook gewoon mij. Een vrouw. Partner. Moeder van vijf. Ondernemer. Iemand die graag onderweg en buiten is, schrijft, in vraag stelt, observeert en af en toe nogal eigenwijs haar eigen weg gaat.
Iemand die al veel gevonden heeft en gelukkig ook nog geregeld iets niet weet. Die houdt van eenvoud, maar ondertussen geleerd heeft dat simpel daarom nog niet altijd gemakkelijk is.
Die diep kan graven, maar evengoed heel hard kan lachen.
En die steeds meer ontdekt dat het gewone eigenlijk al heel bijzonder is.
Ik hoef niemand te worden. Ik mag gewoon Barbele zijn. En ik wens jou hetzelfde toe.
De grond waarin ik mocht groeien
Ik groeide op in Hollebeke, een klein dorpje in de Westhoek.
Als oudste van negen kinderen.
Met een vader die apotheker was, maar dan wel een nogal atypische. Onze hele huisapotheek paste ongeveer in een ijscrèmedoos van één liter. ;-)
En met een moeder die het als haar roeping zag om het leven door te geven.
Achteraf bekeken zat daar misschien al veel meer van Compagnon de Route in dan ik toen kon vermoeden.
Er werd thuis weinig voor ons uitgestippeld.
Geen grote verwachtingen over wat we moesten worden.
Geen vooropgesteld pad dat we hoorden te volgen.
We bouwden kampen, timmerden op de zolder boven de garage zowaar een heel huis in elkaar - dat vervolgens regelmatig weer verbouwd werd - , we legden in de boomgaard onze eigen mountainbikeparcours aan, we maken van een wasmand een lift waarmee we elkaar hoog in de notenboom omhoog trokken, ...
Met mijn vader gingen we op fietsvakantie. Hij nam telkens enkele van zijn negen kinderen mee. En onze hele middelbare schooltijd fietsten we dagelijks 15 km naar school in Ieper.
We speelden veel, maakten ons vuil, hielpen thuis mee in het huishouden en als oudste kinderen zorgden we ook mee voor onze jongere broers en zussen.
Een veilige thuis. En toch was ik als kind niet altijd zo zeker van mezelf.
Op school was ik braaf en volgzaam. Ik had faalangst en toetsen en examens konden me enorm veel stress bezorgen.
Maar daarnaast liep er ook een heel andere Barbele rond.
Eentje die sportief was, graag avontuur opzocht en best veel durfde. In de Chiro maakte ik me graag vuil en ging ik uitdagingen niet uit de weg. Tijdens mijn studentenperiode deed ik een bungee-jump van een brug ergens in Frankrijk. Dat terwijl ik ook wel wat hoogtevrees ken ;-)
Onzeker én een durfal.
Blijkbaar kunnen die twee perfect in één mens wonen. :-)
Misschien is dat ook waarom ik als kind zo gefascineerd was door Pippi Langkous.
Vrij. Eigenzinnig. Sterk. Niet zo onder de indruk van hoe het hoorde of wat anderen van haar vinden.
Vol vertrouwen haar eigen logica volgend.
Misschien keek ik niet alleen op naar iets wat ik zelf nog niet durfde zijn.
Misschien herkende ik in haar ook iets wat al altijd in mij zat.
En wat doorheen mijn leven steeds meer ruimte zou krijgen.
Ook als kind bekeek ik de wereld blijkbaar al graag vanuit een andere hoek ;-)
Gaandeweg steeds meer mezelf
Na het middelbaar trok ik naar Gent om Lichamelijke Opvoeding te studeren.
Een keuze die vanzelfsprekend voelde. Bewegen en mijn interesse in het menselijk lichaam waren altijd al een belangrijk deel van mijn leven geweest.
Doorheen mijn studies groeide mijn zelfvertrouwen. Of misschien klopt het beter om te zeggen dat ik opnieuw contact kreeg met een vertrouwen dat er altijd al was. Gewoon omdat ik een richting volgde die op dat moment bij me paste.
Ik kwam losser van thuis, ontmoette nieuwe mensen en kreeg steeds meer ruimte om mijn eigen weg te ontdekken.
Ik werd niet iemand anders. Ik begon steeds meer ruimte te geven aan wie ik al was.
In Gent leerde ik ook Paul kennen, intussen mijn man en nog altijd mijn compagnon in het leven. :-)
En mijn studentenjaren brachten me nog wat verder van huis. Tijdens een onvergetelijke Erasmusperiode in Granada, in het zuiden van Spanje, schreef ik ellenlange verslagsbrieven naar het thuisfront.
Een beetje mijn eerste 'boek', eigenlijk. ;-)
Geen idee toen dat er later nog een écht boek en heel veel blogs zouden volgen.
Graag zien. Leven. En laten leven.
In 2000 trouwde ik met Paul, die ik tijdens mijn studententijd in Gent leerde kennen.
En ja, nog altijd gelukkig samen. 💚
We zijn nogal yin en yang.
Tegenpolen op heel wat vlakken en tegelijk heel sterk verbonden.
Wat ik misschien het meest waardeer in onze relatie, is de vrijheid en het vertrouwen die ik mag ervaren.
We hoeven elkaar niet klein te houden om dicht bij elkaar te blijven.
We laten elkaar onze eigen weg gaan. Geven elkaar ruimte om te groeien, te proberen, te ondernemen, soms een omweg te maken en onderweg te blijven...
En daarin blijven we elkaar ontmoeten.
Soms komen we elkaar uiteraard ook nog wel eens stevig 'tegen'. ;-)
Onvoorwaardelijk graag zien en vertrouwen.
Het zijn woorden die later een belangrijke plek zouden krijgen in Compagnon de Route.
Maar eerst mocht en mag ik ze vooral zelf leren leven.
Er kwamen ook kinderen.
Joran in 2001. Seppe in 2003. Josse in 2005. Minne in 2007. En Annabel in 2008.
Vijf kinderen op zeven jaar tijd. Dat betekent bij momenten 'heel veel leven in het al levendige leven'. ;-)
Een warme, veilige, stabiele relatie en bij uitbreiding een warm en plezant 'nest' samen met onze kinderen. Het is voor mij zoveel meer dan goud waard. 😇
Ik ervaar het als mijn 'taak' als mama om wie ze van nature al zijn niet te willen sturen of bijsturen, maar hen een veilige thuis te bieden van waaruit ze hun eigen pad mogen ontdekken. Inclusief de zijwegen, omwegen, botsingen en af en toe een weg waarvan ik zelf denk: Zou je dat nu wel doen? ;-)
En misschien vooral zelf proberen te leven wat ik hen wil meegeven. Volg je hart-s-tocht.
In 2012 schreef ik trouwens al een manuscript met als titel Hoe kinderen hun ouders opvoeden. :-)
Het boek ligt nog altijd te wachten tot het zelf vindt dat de timing klopt om de wereld in te gaan.
Maar de gedachte erachter is alleen maar belangrijker geworden:
(Op)groeien doen we samen.
En onze kinderen?
Die zijn ondertussen geen vijf kleine kinderen meer.
Ze wonen nog alle vijf thuis en gaan ook steeds meer hun eigen weg.
Precies zoals ik het hen altijd heb toegewenst.
Benieuwd wat al deze paden ons nog mogen brengen...
Gesetteld tot mijn pensioen?
Na mijn studies Lichamelijke Opvoeding kwam ik in het onderwijs terecht. Ik werd docent in de lerarenopleiding aan de hogeschool en deed dat twaalf jaar lang heel graag.
Lesgeven. Studenten begeleiden. Dingen begrijpelijk maken. Voor een groep staan. Mensen in beweging brengen.
Veel van wat ik daar leerde en ontwikkelde, neem ik vandaag nog altijd mee.
Ik had mijn plek gevonden. Meer nog: ik was ervan overtuigd dat ik daar tot aan mijn pensioen zou blijven.
Een job die ik graag deed.
Een vaste benoeming.
Zekerheid.
Gesetteld dus.
Dacht ik. ;-)
Want het leven bleef natuurlijk gewoon verder bewegen.
En ik bewoog mee.
Gaandeweg merkte ik dat mijn enthousiasme en energie in mijn job als docent steeds meer weggleden.
Niet omdat ik niet graag lesgaf.
Integendeel.
Maar mijn kijk op mensen, kinderen, leren, ontwikkelen, opvoeding en onderwijs werd ruimer. En ik voelde steeds sterker dat wat er in mij groeide steeds minder ruimte vond binnen de voor mij te eng geworden structuren van het onderwijs.
Er zat iets in mij dat geleefd wilde worden.
En dus deed ik iets waarvan ik jarenlang gedacht had dat ik het nooit zou doen en zelfs nooit in overwoging had genomen.
Ik sprong.
Ik ging opnieuw studeren en volgde een vierjarige opleiding tot gezondheidsconsulent. Ik liet mijn vaste benoeming - en daarmee ook mijn opgebouwde 'zekerheid' - los.
In volle crisistijd.
Met vijf jonge kinderen thuis. Onze jongste dochter Annabel was nog geen jaar oud.
Mijn verstand had redenen genoeg om te zeggen: Zou je dat nu wel doen? ;-)
Maar het gevoel dat dit klopte, bleek sterker.
En dus startte ik in 2010 mijn eigen praktijk.
Niet met de zekerheid dat het zou lukken.
Wel met het vertrouwen dat dit de weg was die ik op dat moment te gaan had.
Achteraf bekeken was het misschien wel een van de belangrijkste sprongen van mijn leven.
En nee... deze keer hing er geen elastiek aan. ;-)
Wat je ziet. ... en ... Wat er is.
Springen is één ding.
Ontdekken waar je vervolgens terechtkomt, nog iets anders. ;-)
De eerste jaren op mijn nieuwe pad waren intens.
Ik botste op weerstand. Op heel wat obstakels en uitdagingen. Er kwamen conflicten en zelfs verschillende rechtszaken.
Ook waar ik voor stond en waarmee ik naar buiten kwam, werd soms stevig aangevallen.
Niet bepaald de rustige landing die ik na mijn sprong misschien wel iets teveel had verwacht ...
En toch gebeurde er in die jaren iets wat achteraf misschien veel belangrijker was dan alles wat er rondom mij gebeurde.
Ik leerde mijn eigen kracht kennen.
Niet de kracht van altijd sterk zijn.
Niet die van alles onder controle hebben.
Wel de kracht van telkens opnieuw kunnen terugvallen op een diep vertrouwen.
In mezelf. In het leven.
En steeds meer op een soort weten dat, ook wanneer ik zelf niet kon zien waar iets naartoe ging, het leven het beste met me voor had.
Niet omdat alles wat gebeurde gemakkelijk of aangenaam was.
Maar omdat ik steeds opnieuw mocht ervaren dat ook uit moeilijke stukken iets kon groeien.
De wortel van vele wegwijzers die Compagnon de route vandaag biedt, is in die jaren ontstaan.
Niets is ontstaan vanuit een model, methode of businessplan. Maar midden in het leven zelf.
In die jaren groeide niet alleen mijn werk. Ik wortelde zelf.
Mijn eigen wortels werden dieper en sterker. Mijn vertrouwen in mezelf, in het leven en wat ik hier met Compagnon de route te doen had kreeg steeds meer grond.
En precies daar liggen ook de wortels van Compagnon de Route.
Veel van wat later woorden, weg-wijzers, routes, boeken, kaarten en illustraties zou worden, vond zijn voedingsbodem in wat ik eerst zelf mocht doorleven.
Mijn wortels en die van Compagnon de Route zijn dan ook moeilijk van elkaar te scheiden.
Wat vandaag bovengronds zichtbaar is, kon groeien omdat er ondergronds al die tijd zoveel aan het wortelen was.
Sommige ervaringen brengen je dichter bij de grond
In diezelfde jaren ging mijn broer Egidius door een heel moeilijke periode in zijn leven.
Een diepe innerlijke strijd.
Op 25 november 2013 maakte hij een einde aan zijn leven.
Mijn broer verliezen heeft me diep geraakt. Als zus. Als mens.
En ook in hoe ik naar begeleiden kijk.
Egidius heeft me daarin iets geleerd wat geen enkele opleiding me had kunnen leren:
therapeutische nederigheid.
Ik sta als begeleider nooit boven het leven van degene die tegenover mij zit.
Plots had ik alles waar ik van droomde...
Ondernemen bleek - en blijkt nog steeds - een 'heuse' route op zich. ;-)
Met vallen. Opstaan. Opnieuw proberen. Bijsturen. Loslaten. En daarin vooral heel veel uitgenodigd worden om mijn eigen groei te maken.
Ik ervaar ondernemen nog altijd als een snelweg in persoonlijke groei.
En zo groeide ook gaandeweg mijn praktijk.
Mijn trajecten Op weg naar rust, Op weg naar jezelf en Realiseer jezelf draaiden op volle toeren.
Ik had een prachtige praktijkplek midden in het groen.
Mijn agenda zat vol.
Mensen vonden hun weg naar mij.
Ik had eigenlijk alles waar ik ooit van gedroomd had.
En toch begon er opnieuw iets te bewegen.
Niet omdat het niet goed ging.
Misschien net omdat het zo goed ging.
De vraag werd groter dan mijn tijd...
Ik voelde dat ik deze - intussen succesvolle vorm - weer los te laten had...
Dus kwam opnieuw die uitnodiging die ik ondertussen al goed (her)kende: loslaten wat klopt, om ruimte te maken voor iets wat misschien nog beter klopt.
Niet omdat het oude verkeerd was.
Maar omdat het zijn werk had gedaan.
Compagnon de Route krijgt vorm
Uit dat loslaten ontstond ruimte.
Ruimte om alles wat ik ondertussen had doorleefd, geleerd, ontwikkeld en ervaren op een andere manier naar buiten te brengen.
Niet meer alleen gebonden aan mij, mijn praktijkruimte of een afspraak in mijn agenda.
Dezelfde grond. Andere vormen.
Compagnon de Route begon steeds meer vorm te krijgen.
Routes ontstonden. Woorden kregen beelden. Er kwamen werkboeken, weg-wijzers, kaarten en manieren om wat tijdens een begeleidingsmoment zichtbaar werd ook werkelijk mee te nemen het leven in.
Want daar gebeurt uiteindelijk het echte werk: onderweg.
Van 2016 tot 2020 liep Naomi een heel belangrijk stuk van die weg met mij mee.
Samen brachten we Compagnon de Route letterlijk en figuurlijk steeds meer 'in kaart'. :-)
In die jaren ontstond onder andere de routekaart en kreeg de beeldtaal die vandaag zo herkenbaar is binnen Compagnon de Route steeds meer vorm.
Naomi gaf met haar beelden een extra laag aan mijn woorden.
Woordkracht en beeldkracht vonden elkaar.
En wat jarenlang vooral in mij en in mijn praktijk had geleefd, kon steeds meer een eigen leven gaan leiden.
Misschien was dat wel de belangrijkste beweging: Compagnon de Route hoefde niet rond Barbele gebouwd te worden.
Het mocht iets worden wat mensen konden meenemen.
Om vervolgens zélf mee verder te gaan.
Ook afscheid hoort bij onderweg zijn in het leven...
Eind 2020 kiest Naomi er vrij plots en onverwacht voor om Compagnon de route los te laten. Onze wegen scheidden.
...
Afscheid ....
ook een thema dat geregeld terugkomt op mijn pad
...
Soms moet je afscheid nemen van iets of iemand om te voorkomen dat je afscheid neemt van jezelf...
Het is nooit de bedoeling dat je afscheid neemt van jezelf...
En zo is loslaten ook een nieuwe vorm van houvast geworden.
...
En, ja, er valt nog heel wat te lezen 'tussen de lijnen' door, in de 'witte' ruimte
...
En Pippi? Die is altijd gebleven. ;-)
Als kind was ik al geboeid door Pippi Langkous.
Vrij. Eigenzinnig. Levenslustig.
Niet zo onder de indruk van hoe het hoorde of wat anderen van haar vonden.
Doorheen de jaren kreeg die 'Pippi in mij' steeds meer bestaansrecht.
Misschien omdat ik zelf steeds beter begon te begrijpen dat mijn weg niet noodzakelijk die van een ander hoefde te zijn.
Op mijn pad, ook en vooral in alle kronkels en bochten, kwam ik eigenlijk steeds opnieuw uit bij hetzelfde: mijn eigen leven ondernemen.
Niet in de betekenis van altijd maar doen, presteren of nieuwe dingen beginnen.
Wel in de betekenis van: mijn leven en ondernemen in-richten op een manier die voor mij klopt.
Durven afwijken.
Regels in vraag stellen.
Mijn eigen zin doen, met respect voor die van een ander.
Creatief blijven wanneer de route anders loopt dan verwacht.
Mogelijk-heden blijven zien.
En vooral: mezelf niet verlaten om iets vast te kunnen houden.
Misschien is dat wel wat die Pippi in mij al die tijd wist. ;-)
Ik zou vandaag dan ook niet meer zo snel een andere 'loop-baan' willen.
Vreemd woord trouwens.
Geef mij maar een wandel-pad. ;-)
Voor wie Pippi nog eens even wil ontmoeten... :-)
Het pad bleef nieuwe wegen openen...
En dan brengt het leven je soms op een pad die je zelf nooit had bedacht...
In 2022 kwamen essentiële oliën opnieuw op mijn pad.
En laat me daar meteen bij zeggen: dit was écht geen route die ik zelf had uitgestippeld. :-)
Meer nog: als je me enkele jaren eerder had verteld dat ik ooit professioneel met essentiële oliën en dōTERRA bezig zou zijn, had ik je waarschijnlijk nogal ongelovig aangekeken.
En toch... klopt het enorm.
Ik ervaar de oliën, net als de wegwijzers binnen Compagonon de route, als een rijk veld van mogelijkheden. Ik mag ook dagelijks ervaren hoe sterk ze zowel fysieke, emotionele en mentale ondersteuning geven.
Hierbinnen ben ik heel dankbaar voor de nauwe samenwerking met dokter Aline De Pelsemaeker stond echt 'in de sterren geschreven'.
Mijn interesse in gezondheid en in wat ons op een eenvoudige en natuurlijke manier kan ondersteunen, was er natuurlijk al veel langer. Maar met de essentiële oliën kwam er iets op mijn pad dat verrassend mooi aansloot bij hoe ik naar gezondheid, mensen en het leven kijk.
Niet als iets wat alles moet oplossen.
Wel als iets heel praktisch dat je kunt meenemen in het gewone leven.
En zoals dat wel vaker gaat op mijn pad, kwam er niet alleen iets maar ook iemand bij. :-)
Sinds 2024 werk ik heel nauw samen met dr. Aline De Pelsemaeker.
Wat begon vanuit onze gedeelde interesse in gezondheid en essentiële oliën, groeide uit tot een veel bredere samenwerking.
We vullen elkaar aan. Denken samen. Maken samen. Geven opleidingen. Bouwen samen. En voeren nogal wat gesprekken over gezondheid, leven en alles wat daar onderweg tussen komt fietsen. ;-)
Ook onze podcast Kompas voor onderweg groeide mee vanuit die samenwerking.
Twee verschillende mensen, elk met onze eigen achtergrond, kennis en manier van kijken.
En juist daarin vinden we elkaar.
Achteraf vind ik het bijna grappig dat dit een weg is waarvan ik ooit dacht dat ik hem nooit zou nemen.
Maar misschien is dat ondertussen ook iets wat mijn eigen levensweg me geleerd heeft:
Het leven heeft soms plannen met ons die we zelf nooit zouden kunnen bedenken.
Je hoeft de hele route blijkbaar niet vooraf te kennen.
Soms verschijnt er gewoon een nieuwe afslag die onderweg zelfs een 'hoofdweg' wordt...
Nog wat verder mee onderweg?
Heb je na dit alles zin om me ook eens te horen vertellen?
In dit interview met Gina De Groote vertel ik uitgebreider over mijn weg, de keuzes die ik onderweg maakte en wat het leven me daarin liet ontdekken.
Sommige dingen laten zich nu eenmaal gemakkelijker vertellen dan neerschrijven. :-)
En wie daarna nog niet genoeg van me heeft... ;-)
Via mijn blogs, de podcast Kompas voor onderweg en mijn sociale media deel ik regelmatig wat ik onderweg zie, ervaar, tegenkom en ontdek.
Geen dagelijkse portie 'zo moet het'.
Wel woorden, beelden, gesprekken en af en toe een blik-opener die de ogen opent ;-)
Ik zit dus op mijn pad. Waar anders? ;-)
Als je tot hier gelezen hebt, ken je ondertussen al een flink stuk van mijn weg.
Een weg die zelden liep zoals ik vooraf had kunnen bedenken.
Met rechte stukken, wegversperringen, omleidingen en omwegen.
Sprongen en landingen.
Mensen die een eind meeliepen.
Afscheid.
Nieuwe ontmoetingen.
Vallen en weer opstaan.
Vormen die kwamen en ook weer mochten gaan.
En ondertussen?
Zit ik op mijn pad.
Niet om ergens aan te komen.
Maar omdat dit nu eenmaal de enige plek is waar ik kan zijn.
Hier. Op mijn pad. :-)
Met steeds meer vertrouwen dat ik de hele route vandaag nog niet hoef te kennen.
Ik ben en blijf onderweg.
Met mezelf.
Met Compagnon de Route.
Met de mensen die een stukje mee oplopen.
Nieuwsgierig naar wat er achter de volgende bocht, heuvel of berg verschijnt.
Of wanneer mijn pad terug een 'zij-pad' wijst ;-)
En jij?
Misschien zit jij ook al veel meer op je pad dan je soms denkt.
Waar anders? ;-)
altijd-onderweg-groet,
Barbele
